ความทรงจำในวัยเด็ก

posted on 05 Aug 2012 08:12 by snoopy77k
เกือบลืมไปแล้วความทรงจำนั้น....กับความคิดอะไรแปลกๆLaughing
....
......
........
ย้อนกลับไปตอนสมัยประมาณ ป.2
ช่วงนั้นมีเพื่อนเล่นแถวบ้านสามสี่คน
หลังเลิกเรียนหรือช่วงวันหยุด
รวมไปถึงเล่นกับพี่น้องด้วย
บรรยากาศร่มรื่นต้นไม้มากมายในสวนรอบบ้าน
อ่างปูนเลี้ยงปลาหางนกยูงสีเขียว
และโรงจอดรถ
...........
ทุกๆวันจะมีช่วงเวลาที่ได้เฝ้ามองสิ่งเหล่านี้
ไปพร้อมๆกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเด็กๆ
พี่น้อง เพื่อนบ้าน
.......
.........
แต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่ชอบจินตนาการคนเดียว
คิดอะไรไปเรื่อยอยู่คนเดียว
.......
........
อยู่ดีๆก็มีความคิดนึงฟุ้งขึ้นมา
ตอนที่นั่งแกว่งขาอยู่หลังรถกระบะหน้าบ้านตอนเย็นๆ
มองท้องฟ้าและก้อนเมฆ
มองดูพี่ๆเล่นกันกับเพื่อนบ้าน
มองดูน้องๆวิ่งไปวิ่งมา
แล้วก็มองดูตัวเองที่กำลังคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยๆ
ก้มมองร่างกายตัวเอง
ตั้งแต่มือ แขน ตัว ขา เท้า
การขยับของร่างกาย
การมองออกไปยังโลกภายนอก
และความรู้สึกนึกคิดในหัว
การพูดเปล่งเสียงออกจากร่างกาย
มองดูสิ่งแวดล้อมต่างๆ ต้นไม้ น้ำ สัตว์ ท้องฟ้า ก้อนเมฆ พระอาทิตย์
โลกกว้างใบนี้ ตลอดจนท้องฟ้า อวกาศที่แสนกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ่นสุด
ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเราตั้งแต่ใกล้จนไกลออกไป
ทำให้เกิดข้อสงสัยว่า....
ความรู้สึกนี้ที่เหมือนกับจิตใจของเรานั้นโดนขังอยู่ในร่างกายนี้
มันทำไมออกไปข้างนอกไม่ได้
และทำไมเราถึงรู้สึกเพียงแค่คนเดียว
แล้วคนอื่นๆที่เรามองเห็นล่ะ เค้าจะเป็นเหมือนกับเรามั้ย
ภาพต่างๆที่เรามองเห็นผ่านลูกตาคู่นี้
เสียงที่เราได้ยินผ่านหูสองข้าง
และความคิดและจิตใจที่อยู่ในร่างกายคนเรานั้น
ถ้าเค้าไม่ได้รู้สึกแบบที่เรารู้สึกล่ะ 
พวกเค้าเป็นมนุษย์ต่างดาวหรือเป็นเพียงอะไรสักอย่างที่มีคนกำหนดหรือตั้งค่าให้เป็นอย่างที่เราเห็นหรือป่าว
ตอนนั้นนั่งเฉยๆและคิดค้นหาคำตอบและความเข้าใจให้ตัวเอง
ไปเรื่อยเปื่อย จนทำให้รู้สึกกลัวเพราะมันไร้ซึ่งคำตอบ สำหรับเด็กป.2
ก็เลยได้แต่บอกตัวเองว่า หยุดคิดเถอะ! แล้วก็เดินเข้าบ้านไปเงียบๆคนเดียว
ไม่ได้เล่าหรือถามใครสักคน .... จนลืมเรื่องราวความคิดแบบนี้ไป
และใช้ชีวิตประจำวันปกติ
 
....
....
แต่ก็มีบ้างบางครั้งในช่วงชีวิตตอนนั้น
เวลาที่อยู่คนเดียวและเฝ้าดูคนรอบข้างและสิ่งรอบข้าง
ก็เผลอคิดถึงความคิดและความรู้สึกแปลกๆแบบนั้นขึ้นมาอีกในบางครั้ง
และก็ทำให้รู้สึกกลัวและเคว้งคว้างทุกครั้ง จนต้องบอกตัวเองให้เลิกคิด
และไปหาอะไรทำให้ลืมๆมันไป
.....
....
เมื่อเวลาผ่านไป....
สิ่งแวดล้อมและคนรอบข้าง
ก็กลืนกินความทรงจำของความคิดประหลาดเหล่านั้นให้จางหายไป
 
...
....
....
จนตอนนี้ อายุ 28 แล้ว อยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาได้
ว่าช่วงชีวิตนึงนั้น เคยมีความคิดและจินตนาการแบบนั้น
แต่ปัจจุบันก็ยังแอบคิดว่า .... ความรู้สึกตอนนั้นมันมีนัยสำคัญอะไรที่ซ่อนเร้นหรือป่าว?? 
 
....
....
และก็อยากรู้ว่า ... มีใครเคยคิดแบบนี้กันบ้างมั้ย??? 
 
 
.... พอกลับมาคิดอีกที ก็กลัวจะลืมไปอีก
เลยเอามานั่งเขียนลงบล๊อคดีกว่า 
ทุกครั้งที่คิดถึงความคิดประหลาดๆแบบนั้น
มันก็เป็นเรื่องที่ สนุกและแปลกดีเนอะ ^^Surprised

edit @ 5 Aug 2012 08:42:18 by นู๋น้ำ

Comment

Comment:

Tweet

บรรยายความรู้สึกและภาพทรงจำผ่านตัวอักษรได้ดีมากเลยครับbig smile

#3 By memory (108.231.162.27|108.231.162.27) on 2014-09-08 07:16

หิวข้าวเช้าไหม?tongue

#2 By PALIN KOSANWIT (103.7.57.18|180.183.203.108) on 2012-08-05 08:45

เช้านี้ รีบไปซื้อมื้ออาหารมารองท้องซะ!
ไปที่มินิมาร์ท เซเว่น-อีเลเว่น
ซื้อน้ำส้มพร้อมเกล็ดส้ม Minimate-Pulpy มาดื่มกันคนละขวด พวกเธอมี 2 คน ก็ซื้อมาดื่ม 2ขวดแล้วกัน
พร้อมกับซาลาเปาไส้ฟักทองเจ อันใหญ่ 2 ลูก...sad smile

#1 By PALIN KOSANWIT (103.7.57.18|180.183.203.108) on 2012-08-05 08:44