ความเหนื่อยล้าและท้อแท้ในใจของคนเรา
เป็นเรื่องที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้
โดยเฉพาะเมื่อเราต้องเดินทาง
เมื่อเราต้องใช้เรี่ยวแรง
ในการก้าวขาออกเดิน ก้าวแล้ว ก้าวเล่า
และยิ่งหากจุดหมายนั้นอยู่ไกล
และมองไม่เห็นปลายทาง
จะทำให้ยิ่งรู้สึกเหมือนว่ายิ่งเดินไป
ยิ่งไม่เห็นจุดหมาย
นั้นยิ่งบั่นทอนกำลังใจ...
เหงื่อที่เปียกโชก สองขาที่อ่อนแรง หัวใจที่โหยแห้ง
เหล่านี้ล้วนแล้วแต่จะคอยบอกเราว่า...
ให้ล้มเลิกการเดินทางเสียที
และเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่าง
ตะโกนก้องในหัวเราว่า
จุดหมายที่เราจะไปมันไม่มีจริงหรอก
อย่าเดินต่อไป อย่าทนต่อไปเลย
จุดหมายไม่มี เราไปไม่ถึง ไม่สำเร็จหรอก
เสียงแห่งความล้มเหลวเหล่านั้น
มันจะคอยรบกวนจิตใจเราอยู่อย่างนั้น
 
แต่แท้ที่จริงแล้ว...ความเหนื่อยล้าเหล่านั้น
เป็นเพียงความปกติธรรมดาของการออกแรง
ที่ต้องมีเหนื่อยมีล้ากันบ้าง
หยาดเหงือที่หยดริน อาจไหลผ่านดวงตา
ทำให้พร่ามัวในบางขณะ
แต่หยาดเหงื่อก็ไม่ได้มีอิทธิพลมากมาย
พอที่จะล้มเลิกการเดินทางของใครได้
หยาดเหงื่อก็เป็นแค่บททดสอบเล็กๆ
ที่ให้เราได้ฝึกหัดจิตใจให้เข้มแข็ง และอดทน
ว่าเราจะเอาชนะความเหนื่อยยากนั้นไปได้ไหม
 
ในขณะที่เรารู้สึกอย่างนั้น ท้อแท้อย่างนั้น
ก็ไม่ได้หมายความว่า
การเดินทางของเราไม่มีจุดหมายปลายทาง...
มันยังมีอยู่...ยังอยู่ที่เดิม
ในก้าวแรกที่เราออกเดิน และจนถึงก้าวปัจจุบัน
มันยังรอคอยเราอยู่ที่เดิม
และเราได้เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
 
อย่าเอาความทุกข์ท้อในใจมาตัดสินว่า
จุดหมายนั้นยิ่งห่างไกล หรือไม่มี
 
ถนนทุกสายถูกกำหนดระยะทาง
การเดินทางถูกกำหนดด้วยการเริ่มต้นออกเดิน
ยิ่งเริ่มต้นเดินได้ไวแค่ไหน
ก็ยิ่งจะถึงที่หมายได้ไวแค่นั้น
 
จริงอยู่ที่ความเหนื่อยล้าในระหว่างการเดินทางนั้น
อาจทำให้สองขาของเราอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
จนเหมือนยิ่งเดินยิ่งไกล
 
แต่ในความเป็นจริงทุกย่างก้าวจะช้าหรือไว
ก็สำคัญเสมอ
เพราะยิ่งก้าวยิ่งทำให้ใกล้เส้นชัย
 
ยิ่งเดิน
ยิ่งไกล
ไม่มี
 
 
 
 
reference by :: ลูกปัด, ชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ยอมแพ้
 

 

edit @ 17 Dec 2010 00:19:21 by นู๋น้ำ

Comment

Comment:

Tweet

ถ้าเหนื่อย จะพักบ้างก็ไม่ผิดอะไร

#1 By katak on 2010-12-17 09:27